Naar boven
Homepage
Ontstaan Lagen en atmosfeer Ringen Cassini-Huygens
Manen van Saturnus
Saturnus heeft 62 bekende manen.

Dat is een groot aantal en waarschijnlijk zijn er nog kleine exemplaren die nog niet ontdekt zijn,
of ontdekt zijn maar slechts voorlopige gegevens hebben.


Saturnus met een paar manen

De meeste manen (uitgezonderd Phoebe en Hyperion) draaien synchroon rond hun as.
Dat wil zeggen dat de rotatieperiode rond de as ongeveer even lang duurt als een omloop om de planeet.
Steeds is dus dezelfde kant naar de planeet gericht.


Grootste manen van Saturnus



Titan in echte kleuren


Naam Ontdekt in Doorsnede Afstand Saturnus
Titan 1655 5150 km 1.221.850 km
Iapetus 1671 1468 km 3.561.300 km
Rhea 1672 1528 km 527.040 km
Dione 1684 1126 km 377.400 km
Tethys 1684 1071 km 294.660 km
Enceladus 1789 505 km 237.378 km
Mimas 1789 397 km 185.520 km
Hyperion 1848 266 km 1.481.100 km
Phoebe 1898 220 km 12.952.000 km
Janus 1966 181 km 151.422 km
Epimetheus 1977 116 km 151.422 km
Atlas 1980 20 km 137.670 km
Calypso 1980 22 km 294.660 km
Helene 1980 32 km 377.400 km
Pandora 1980 84 km 141.700 km
Telesto 1980 24 km 294.660 km
Pan 1990 30 km 133.583 km
Prometheus 1990 102 km 139.353 km
Albiorix 2000 26 km 16.390.000 km
Erriapo 2000 8,6 km 17.610.000 km
Ijiraq 2000 10 km 11.440.000 km
Kiviuq 2000 14 km 11.370.000 km
Mundilfari 2000 5,6 km 18.710.000 km
Paaliaq 2000 19 km 15.200.000 km
Siarnaq 2000 32 km 18.160.000 km
Skathi 2000 6,4 km 15.650.000 km
Suttungr 2000 5,6 km 19.470.000 km
Tarvos 2000 13 km 18.240.000 km
Thrymr 2000 5,6 km 20.470.000 km
Ymir 2000 16 km 23.100.000 km
Narvi 2003 6,6 km 18.720.000 km
Methone 2004 3-4 km 194.000 km
Pallene 2004 4 km 211.000 km
Polydeuces 2004 13 km 377.400 km
S/2004 S3 2004 3-5 km 140.580 km
S/2004 S4 2004 3-5 km 140.100 km
S/2004 S6 2004 6-8 km 140.000 km
Daphnis 2005 6-8 km 136.505 km
Bebhionn 2004 5-7 km 16.898.400 km
S/2004 S7 2004 5-7 km 20.576.700 km
S/2004 S8 2004 5-7 km 23.608.900 km
Farbauti 2004 4-6 km 20.290.800 km
S/2004 S10 2004 5-7 km 19.618.400 km
S/2004 S12 2004 4-6 km 19.905.900 km
S/2004 S13 2004 5-7 km 18.056.300 km
S/2004 S14 2004 5-7 km 20.303.300 km
S/2004 S15 2004 5-7 km 19.372.200 km
S/2004 S16 2004 5-7 km 22.610.700 km
S/2004 S17 2004 3-5 km 19.099.200 km
Bestla 2004 6-8 km 19.958.700 km


Vier manen voor Saturnus langs, 24 februari 2009

Op 24 februari, vanaf half vier 's middags, vonden er overgangen van vier manen van
Saturnus plaats, dit vindt alleen plaats wanneer we het Saturnusstelsel van opzij bekijken.

De manen bewegen, vanaf de aarde gezien, voor Saturnus langs en er verschijnt dan een schaduw
op het wolkendek. Dit is zeer zeldzaam en gebeurt ongeveer om de 14 tot 15 jaar en het zal
de eerste keer zijn dat Hubble Space Telescope de vier manen tegelijk kan fotograferen.


Maanovergangen van Saturnus gefotografeerd door Hubble

De eerste maan die passert is Titan, (bovenaan) daarna Mimas, net boven de ringen Dione en Enceladus.
In Europa bevindt Saturnus zich onder de horizon.
Sterrenkundigen onderzoeken ook de doorzichtigheid van de dampkring van Titan,
door te meten op welke manier het achtergrondlicht van Saturnus wordt tegengehouden.



Kaarten manen van Saturnus, 6 juni 2008

Cassini is al bijna vier jaar bezig met het onderzoek van Saturnus en zijn manen.
De opnamen van de manen, Phoebe, Enceladus en Dione worden samengevoegd
tot complete kaarten van de oppervlakten van deze kleine, ijsachtige hemellichamen.

Japetus en Tethys zijn als volgende aan de beurt.

De gedetailleerde kaart van Dione, schaal 1:1.000.000, is opgebouwd uit 449 Cassini-opnamen,
aangevuld met enkele oude opnamen van Voyager uit 1981 van een gebied dat Cassini nog niet
heeft kunnen bekijken. De kaarten worden gebruikt voor geologische doeleinden
en om oppervlaktestructuren precies te kunnen lokaliseren en van namen te voorzien.


Kaart Phoebe


Kaart Enceladus


Kaart Dione



Maantjes van Saturnus hebben overeenkomsten, 21 februari 2008

De manen van Saturnus laten grote verschillen zien, sommige van de manen zijn pokdalig,
of smerig, of actief, één maan is sponsachtig, terwijl een andere twee kleuren heeft,
maar ze hebben ook overeenkomsten, zoals het donkere spul dat op hun oppervlak ligt.

Dat doet vermoeden dat er iets gemeenschappelijks aan het werk is, een proces dat op de
een of andere manier voor verspreiding van het materiaal zorgt.
Het donkere materiaal is op alle onderzochte manen hetzelfde qua samenstelling, het bevat water
en mogelijk ook ammoniak, daarnaast is het fijnkorrelig en vormt een dun laagje op het oppervlak.
Nergens anders in het zonnestelsel is materiaal met dezelfde eigenschappen aangetroffen.
Het kan zijn dat het zwarte stof van kometen afkomstig is.


Kleine manen Saturnus

Enkele onderzoeken richten zich op de manen die overeenkomsten vertonen in het donkere materiaal
waarmee ze bedekt worden, zoals Hyperion en Iapetus, maar ook Phoebe en Iapetus.
Het donkere materiaal is bij al deze manen gelijk en kan ook gevonden worden op Epimetheus en in de F-ring.



Saturnus heeft nu zestig manen, 20 juli 2007

Op beelden die met de Cassini zijn gemaakt, is een nieuw maantje van Saturnus ontdekt.
Deze ontdekking is toch een beetje bijzonder, want het is namelijk het zestigste maantje dat bij Saturnus is waargenomen.
In de afgelopen tien jaar zijn 42 van deze manen ontdekt. De nieuwste ontdekking krijgt een voorlopige aanduiding,
S/2007 S4, is waarschijnlijk maar twee kilometer groot en beweegt in een baan tussen de eerder ontdekte
maantjes Methone en Pallene. Mogelijk is het drietal uit een uiteengevallen, grotere maan ontstaan.


S/2007 S4, de 60ste maan van Saturnus

De smalle ring op de opname is de G-ring, die is genomen op 30 mei 2007 op een afstand van 1,76 miljoen kilometer van Saturnus.



Saturnus heeft negen nieuwe maantjes, 1 juli 2006

Met de Subaru-telescoop op Mauna Kea op Hawaii, zijn negen kleine Saturnusmaantjes ontdekt.
De maantjes draaien in wijde banen rond Saturnus, met omlooptijden tussen 862 en 1300 dagen.
Eén van de negen maantjes is ontdekt op een opname uit 2004, de andere acht
zijn begin dit jaar voor het eerst gefotografeerd.
De twaalf Saturnusmaantjes die in 2005 werden ontdekt, hebben net als
de negen nieuwe maantjes nog geen officiële namen.


Banen van de manen van Saturnus

Het aantal manen van Saturnus is nu 56.
Jupiter heeft nog steeds de meeste manen, 63.
Uranus en Neptunus hebben er 27 en 13.
Samen met de aarde, Mars en Pluto is het aantal planeetmanen nu 165.



Drie nieuwe maantjes ontdekt, 05-03-2005

Cassini heeft drie rondjes afgelegd rond Saturnus.

Mogelijk heeft hij zes maantjes ontdekt, waarvan er drie namen hebben gekregen:
Methone, Pallene en Polydeuces.

Van de andere drie maantjes moet nog worden afgewacht of het echte maantjes zijn of een opeenhoping van ringmateriaal.

Hierdoor kan het aantal manen van Saturnus stijgen naar 37.



Nieuwe manen van Saturnus ontdekt, 17-08-2004

De Europees-Amerikaanse ruimtesonde Cassini heeft twee nieuwe maantjes bij de planeet Saturnus ontdekt.
Dat heeft de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA bekendgemaakt.

Saturnus, de op één na grootste planeet in ons zonnestelsel, is erg maanrijk.
De door Cassini ontdekte twee manen zijn de 32ste en 33ste satellieten van de geringde planeet.

De maantjes hebben de namen Methone en Pallene gekregen en hebben een doorsnede van tussen de drie en vier kilometer.

Ze zijn daarmee veel kleiner dan de tot nu toe bekende manen van Saturnus.
Die meten allemaal minimaal 19,3 kilometer in doorsnede.

De ruimtevaartdeskundigen gaan er nu vanuit dat er nog meer maantjes rond Saturnus cirkelen.
De ruimtesonde Cassini maakte de foto's van de manen op 1 juni 2004.

Het ruimtevaartuig kwam op 30 juni in een baan rond de planeet, na een reis vanaf de Aarde van zeven jaar.
Cassini zal de komende vier jaar nog 76 rondjes om Saturnus draaien.